Title::เพื่อน... กูมึงว่ะ
Main-Cast :: KAT-TUN
Sub-Cast :: Tomohisa Yamashita 

09

ลานเด็กเล่นยามย่ำค่ำของสวนสาธารณที่ถูกปกคลุมได้วยตนไม้ใหญ่นี้ แม้แสงตะวันจะยังคงเหลือแสงฉาบความสว่างแก่โลกบ้าง ทว่าในเงาของแมกไม้ที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมสวนนี้ไว้ แสงที่ว่านั้นจึงไม่สามารถที่จะทะลุส่องผ่านลงมาได้ ดังนั้นในยามนี้ สิ่งที่หลงเหลืออยู่บนลานเด็กเล่นที่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าเด็กน้อยเมื่อยามกลางวัน จึงมีเพียงแค่ร่องรอยของความสนุกสนานที่ฝากไว้บนผืนทราย และร่างผอมบางผิวขาวในชุดดำที่เป็นสีเดียวกับนัยต์ตาและเส้นผมนั่งเงียบๆอยู่บนชิงช้าเพียงเท่านั้น 

    ใบหน้าสวยที่เหม่อมองไปยังเบื้องหน้าตนนั้น กำลังถูกความหมองเศร้าของลานเด็กเล่นนี้ครอบคลุม มือเรียวจึงขยับยกขึ้นออกแรงยึดจับสายโซ่พร้อมกับที่ร่างบางนั้นเหนี่ยวกายไว้เอนแผ่นหลังไปทางด้านหลัง ดวงตาคมมองเหม่อไปยังท้องฟ้าที่กำลังถูกความมืดมิดเข้าครอบคลุมและหวนนึกถึงตัวของตนในตอนนี้

  ในทันทีที่เรียวคิ้วกระตุกเข้าหากันอีกครั้ง และฝ่าเท้าก็ขยับยันกับผืนทรายค้ำไว้เป็นหลัก ให้ร่างกายหลุดออกจากแรงเหวี่ยงขึ้นมานั่งตัวตรงบนชิงช้าอย่างปกติและสงบนิ่งได้อีกครั้ง ดั่งเดิม

   เรื่องราวที่ในยามเช้ามืดของวันกำลังวิ่งวนขัดกับท่าทางที่สงบนิ่ง นั่นคือสิ่งที่คาซึยะเรียกทัตซึยะว่า โปกเกอร์เฟซมือเอก แห่งคัตตุน โดยที่เจ้าตัวก็ยิ้มรับคำอย่างโดยดี ใช่ ในบรรดาสมาชิกทั้งหมด ถ้าจะถามถึงคนที่ทัตซึยะยอมลงให้มากที่สุดก็เห็นจะมีก็แค่เพียงคาเมนาชิ คาซึยะ คนที่ตนเอ็นดูไว้เป็นน้องชาย ในขณะที่บางครั้งก็เป็นแรงผลักดันด้วยความทะเยอทะยานที่มีอยู่ในตัว

  แม้ความทะเยอทะยานที่ว่านั้นจะก่อปัญหาขึ้นมาบ้างด้วยการสร้างความหงุดหงิดให้คนที่บังเอิญเห็นเพียงเศษเสี้ยวของเจ้าตัว ทัตซึยะยกยิ้มเมื่อคิดถึงตอนที่ตนก็โดนฤทธิ์นั้นเล่น แล้วรอยยิ้มก็เพิ่มขึ้นเมื่อนึกถึงเจ้าตัวชอบสร้างปัญหาอีกคนของวง โดยที่เจ้าตัวก็หาจะสะทกสะท้านกับคำครหาที่มีต่างๆนาๆนั้นซักนิดด้วยคำโต้ที่ว่า

   'ปัญหาที่สร้างความเดือดร้อนน่ะ มันเพราะคนสร้างมันไม่มีกึ๋นจะแก้ แต่ฉันน่ะ ถึงจะสร้างแต่ก็แก้ด้วยกึ๋นตัวเองได้เว้ย'

   แต่ในชั่วแว่บของความคิด คำพูดของเจ้าจอมสร้างปัญหาที่เอ่ยไว้กับตนเมื่อเช้ามืดขอวันก็หวนกลับมา

'สัดกูเครียดจนกูตัดสินได้แล้วต่างหาก เหลือมึงน่ะแหละ '  ....

    ถ้าจะถามว่ามันพูดถูกมั้ยต่อไปล่ะก็ ไม่วายที่ร่างโปร่งนี้จะเผลอขยับหัวหงึกหงัก ก่อนที่จะนึกได้ในความตั้งใจตอนแรกแล้วสะบัดหัวพรืดปฏิเสธความคิดชั่ววูบให้มันกระเด็นออกไปให้ไกลๆ แล้วไม่นาน ก็ต้องกลับมานั่งเท้าคางถอนหายใจเฮือกๆ ในแบบตอนแรกต่อไป

...............................

    ภาพของคนร่างบางที่ใส่ชุดสีดำตัดกับสีผิว แต่กลมกลืนกับสีผมและนัยต์ตา นั่งโยกหัวหงึก แล้วเปลี่ยนมาสะบัดหัวพรืด ก่อนที่จบลงด้วยการถอนหายใจยาวเหยียดนี้ซ้ำไป-มา ทำเอาคนร่างสูงผิวเข้มที่วันนี้เกิดอาการอยากเดินเท้าในเส้นทางที่ร้างผู้คนสายใหม่มาเจอและเห็นเข้าโดยบังเอิญถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆใน วงจรความสับสนของทัตซึยะซึ่งเกิดเป็นรอบที่สาม แต่แม้เสียงหัวเราะนั้นโทโมฮิสะจะพยายามทำให้มันเบาแค่ไหน ก็ยังไม่อาจหลุดรอดจากความสามารถในการได้ยินของทัตซึยะได้อยู่ดี

  หัวทุยหัวควับไปมองด้วยความเร็วโดยไม่ลืมที่จะสาดสายตาอาฆาตที่ดูเหมือนจะเลเวลอัพยามที่เส้นผมถูกย้อมด้วยสีดำและบรรยากาศที่อึมครึมเช่นนี้ หากแต่โทโมฮิสะ ผู้ที่ถูกเรียกว่า พ่อเทพบุตรหมายเลขสองแห่งจอนนี่ ที่สามารถฉีกยิ้มกระชากใจใครก็ได้ตามที่ปารถนา นั้นไม่มีคำว่าสะทกสะท้านในรังสีอาฆาตที่ทัตซึยะส่งมาให้ แต่ถึงยังงั้น ทัตซึยะก็หาได้สนใจ ปากอิ่มที่บิดงอลงจนใบหน้านั้นบึ้งตึงกว่าในยามปกติ ขยับเอ่ยกับคนที่ตนไม่คิดว่าจะเจอเป็นการส่วนตัว และในสถาณที่ใกล้บ้านตนแบบนี้

"หัวเราะอะไรครับ?" คำถามที่อยู่ในโทนเสียงธรรมดาขัดกับท่าทางที่ดูยังไงก็เห็นเป็นว่ากำลังพองขนเตรียมพร้อมจะกระโจนใส่ได้ทุกเมื่